Mira, una gringa

Onze derde Peru-week is al van start gegaan, wat gaat de tijd toch snel.

Vandaag hebben Liesbeth en ik de vliegtickets geboekt van Lima naar Huancayo, alsook de Incatrail voor de vier sportievelingen.

Betekent dat we nog vier weken hebben in Huancayo... Ik weet nu al dat ik het ga missen (en eigenlijk vooral de kindjes, ik mag er nog niet te veel aan denken om hen achter te laten).

Gisteren was het hier `sensa`, een nationale volkstelling. Iedereen moest thuis blijven tot een teller was langsgeweest en er waren dan ook bijna geen winkels open, op een paar naar de avond toe na. Toen een teller beneden bij David langskwam, moesten ook wij naar beneden komen en 1 voor 1 een vragenlijst beantwoorden. Onze nationaliteit, leeftijd, burgelijke staat, opleiding, aantal kinderen (ahum ) etc...

Met dat ik dat nu schrijf van dat aantal kinderen, moet ik plots aan een anekdote denken. Vorige week vroeg een meisje van 6 jaar uit Ladrilleras me hoe oud ik was. Toen ze hoorde dat ik 23 was, zei ze "aaaahhhh, como mi mami"... Zoals haar mama dus... Vroege zwangerschappen zijn hier eerder regel dan uitzondering.

Enfin, omdat we gisteren dus niet veel te doen hadden, zijn we na de telling naar het centrum gegaan. An en ik hadden zin om op de plaza te zitten en mensen te observeren. De anderen wouden wat rondlopen en zien of er winkels open waren. Toen An en ik uiteindelijk een bankje bemachtigd hadden en er met moeite zaten, had een familie Peruvianen ons gespot en mijn voorspelling kwam uit... An en ik moesten met heel de familie op de foto. De zusjes, de papa, het broertje, de neefjes,... Man man, je kunt je dat niet voorstellen wat gringas (westerse vrouwen) en gringos hier teweeg brengen. Mensen staren je zonder veel schroom veel te lang aan, vragen om op je foto met jou te mogen of fotograferen je zonder vragen met hun gsm. k Heb al gedacht me een t-shirt te laten maken met MIRA (kijk), UNA GRINGA. Het toppunt was, dat toen de rest van ons groepje ook terug aankwam op de plaza, diezelfde familie terug met ons op de foto wou! Want ja, vijf gringas is beter dan twee he...

Momenteel is het weer wat slechter dan vorige week. Ietsje meer regen en ook wat kouder. Maar eigenlijk kan het alleen maar verbeteren want we gaan de zomer tegemoet. Oh ja, op de kledij van de Peruanen moet je zeker niet afgaan om de temperatuur te schatten, want die lopen hier altijd overdressed rond. Ze zouden nog een wollen jas dragen bij 30 graden...

Ik had ook nog iets willen schrijven over mijn kindjes in Coto Coto. Ze zijn dus met 11, vijf meisjes en zes jongens. Drie van de kindjes hebben mentale problemen: Roxana, Miguel S. en Alfredo. Bij de eerste en de laatste vermoed ik zelfs een soort van autisme. Dan hebben we nog Gina, de oudste, de visusproblemen heeft. Miguel, Pedro en Jhonatan hebben ongeveer dezelfde leeftijd en zijn echte ondeugende bengeltjes. Hetzelfde kan gezegd worden van Anita en Nena. De juniors zijn Ada en Daniel. Ada kent echte peuter-woedebuien maar is de schattigheid zelve en Daniel is veruit mn lievelingetje. Echt een superkereltje, ik hoop dat hij gauw geadopteerd wordt.

Mijn eerste Spaanse les is trouwens keigoed meegevallen!

Liesbeth zal dan nog es wat komen schrijven over de plannen ivm met de kleertjesverdeling!

Hasta Luego,
Philine xxx