Huancavelicaaaa lalalalalalaaaa

¡Hola!

Grondig tijd dat we jullie nog es updaten rond onze belevenissen hier, want er is ondertussen al weer zoveel gebeurd!

Vrijdagavond was het afscheid van Angeles en Irene, onze twee Spaanse vrijwilligsters. We zijn eerst gaan eten in de Caramba, een steakhouse. Voor de meesten een superervaring, maar voor mijn vegetariaanse maag een absolute tegenvaller. Het enige wat ik kon bestellen (ik had geen zin in vis) was een champignon-brochette. Man man, na twee lag mn eten er bijna uit. Ze waren niet eens vers! Daarbij waren de frieten nog es te gezouten, het slaatje te zoet en toen ik uiteindelijk alle hoop had gesteld op een chocolademousse als dessert, bleken ze die niet meer te hebben! Voor mij was het een ware ¨10 things I hate about the place¨, terwijl de anderen het net wel goed vonden en we er hoogstwaarschijnlijk deze week terug naar toe gaan...
Na het eten zijn we allemaal in de laadbak van Patty en Juan-Jose s auto gesprongen richting de Galileo, een cafe waar livebandjes optreden. Onderweg was het hi-la-risch. Met zn alleen opeengeperst liedjes gezongen en onozel gedaan. Dan een paar uurtjes in de Galileo gebleven. Goede band, leuke sfeer, lachwekkende peruaanse dansmoves aanzien. Daarna nog es gestopt in de Taj Mahal waar we terug de keuze hadden tussen de disco en hetzelfde live rockbandje als de vorige keer. Uiteindelijk rond 3u naar huis gegaan, allemaal goed en wel, ware het niet dat we diezelfde nacht er om 5u15 terug uitmoesten omdat we een weekendje Huancavelica gepland hadden.

Dus om 6u stonden we daar met een mottige kop in het station te wachten op onze trein naar Huancavelica, een dorpje 150 km verder en nog 400 m hoger. Om 6u30 mochten we op de trein, wat toch wel een volle wagon lang bleek te zijn. Genummerde plaatsen, boemvol en fel gekleurde plastieken zetels... reizen in stijl? Toen we aan onze vier uur durende rit begonnen, merkten we al snel dat het niet zomaar een rit zou worden. Ik nog snel een touristil genomen want met al dat hobbeldebobbel had ik een voorgevoel dat het anders niet goed zou komen. Met mij is alles uiteindelijk goed afgelopen, wat niet van anderen gezegd kan worden. Na een klein uurtje zag Michael al bleker dan de gemiddelde melkkoe en nog eventjes later zat hij al met een zakje achteraan de trein. De geur van enkele inca-vrouwen voor hem was de druppel geweest. Ook Edith had geen druppel bloed meer in het hoofd en alle anderen die nog gehoopt hadden wat slaap in te halen op de trein, waren er aan voor de moeite want geen mens die kan slapen met zo een geshake.

Na het arriveren en inchecken in ons hotel, stond dan ook eerst en vooral een siesta gepland. Michael en Edith zagen er om 15u terug mens uit, wat spijtiggenoeg niet kon gezegd worden van ons An. Ze rilde van de kou en haar maaginhoud kwam er langs alle kanten uit dus zijn we naar een apotheek gesneld om medicatie. Omdat haar maag ook daar geen zin in had, zijn we op zoek gegaan naar een dokter. Maar ja... probeer es in een boerendorp op een zaterdagmiddag een dokter te zoeken. We hebben tevergeefs enkele plaatsen geprobeerd, maar geen enkele medico die aan het werk was. Dan maar een taxi in en naar het ziekenhuis. Alsof we die dag nog geen miserie genoeg hadden gehad, werden we opgestopt door een begrafenisstoet. Een hele horde mensen, fanfare erachter, kist in de lucht,... De hele stoet hield halt voor het ziekenhuis, zo n twintig meter voor de ingang van de spoed. Wij dan maar uit de taxi gesprongen en ons door de mensenmassa gewrongen. Ondertussen was een man voor de hele mensenmassa zijn woede aan het uiten rond het sterfgeval. Hele akelige bedoening.
Uiteindelijk hebben we An in de spoed binnengekregen en mocht ze zich direct neerleggen op een brancard in de onderzoekskamer. Gelukkig is ons Spaans ondertussen genoeg gevorderd om het probleem te kunnen uitleggen en algauw lag An in een kamertje met een infuus in de arm met antibiotica en iets tegen het braken. Hier is het principe zo dat je als patiënt alles zelf moet kopen, dus moesten de zoutoplossingen voor het infuus, de medicatie, de leidingen, spuiten etc zelf door ons gekocht worden in de apotheek van het ziekenhuis. Omdat bij die aankoop drie grote zakken met zoutoplossing staken, begonnen we ons al snel af te vragen hoe lang ze daar zou moeten blijven. Liesbeth, An en ik zijn daar toegekomen rond 16u30 en toen spraken de verpleegkundigen van een drie a viertal uur. Rond 21u was er precies al geen sprake meer van naar huis gaan en kwam het besef van een overnachting. Daarbij de vraag, wie blijft bij haar? Michael had zich al kandidaat gesteld omdat hij de gave heeft overal te kunnen slapen, maar het mocht geen man zijn. Edith was ook uitgesloten want als enige niet - verpleegkundige voelt ze zich niet echt thuis in een ziekenhuis. Dan nog Liesbeth en ik. We voelden allebei wel de verantwoordelijkheid om te blijven maar tegelijk waren we ook allebei serieus moe, dus heeft het aloude kop en munt-spel erover beslist dat Liesbeth zou blijven en dat de rest haar zou komen aflossen de morgen daarna. An voelde zich ondertussen wat up en down. Zolang de medicatie tegen braken werkte, ging het wat beter, maar tussendoor had ze het kleur van een oud vrouwtje dat op sterven lag. Er moet ook gezegd worden dat het personeel heel vriendelijk was en dat de communicatie redelijk verliep ondanks het feit dat ze enkel Spaans spraken. Tevens kunnen jullie zich waarschijnlijk wel voorstellen wat voor een evenement dat een gringa op een spoedafdeling is. We moesten constant de kamerdeur toehouden of mensen bleven gewoon voor de deuropening staan om te staren. Toen we daags nadien Liesbeth kwamen aflossen, zag An er gelukkig al stukken beter uit en hebben we ze uiteindelijk rond 14u30 mee naar huis gekregen. Het infuus werd pas uitgetrokken wanneer alles betaald was.

Maar toen moesten we nog terug in Huancayo geraken. Het hobbeltreintje was geen optie meer dus hebben we op aanraden van het hotelpersoneel een taxi genomen naar het busstation en daar een taxi gehuurd dat ons naar Huancayo ging brengen voor 25 soles per persoon (een goede 6 euro). We zijn uiteindelijk goed en wel na een 2.5 uur thuisgeraakt maar hoe... Ik moet eerlijk toegeven dat ik het eerste half uur efkes dacht dat ik zo ging eindigen. Die man vloog door de haarspeldbochten op zo n manier dat we ons zelf moesten vasthouden. Plus dat ik net iets te laat mn touristil genomen had, zodat twee motiliums me nog net weerhouden hebben van over te geven. Maar toen die crisissen eenmaal over waren en we beseften dat hij zijn bochten altijd correct inschatte en waarschijnlijk al honderden keren dat ritje gedaan hadden, konden we wat genieten van het zicht. En wat voor zicht! Een eerste glimp van Peru's oneindig prachtige natuur. Bergen van uit de boekjes, traditioneel geklede mensen, koeien, ezels, schapen en ander vee over de baan,... subliem. Ons An was echter heel content dat we thuis waren, want het ritje was net iets te veel van het goede voor haar lege maag.

Jaja, het was alleszins een weekend om nooit meer te vergeten.

Volgend weekend gaan we normaal de jungle in, dus stay stuned voor nieuwe spannende verhalen ;o)

Ondertussen is ons vrijwilligersequipe nog uitgebreid met nog een Amerikaanse (Maria) en twee Denen (Jakob en Mia).

Toedeloe!
####