Aagekomen

Hallo iedereen!

Philine hier. We zijn goed aangekomen, in Huancayo ondertussen al.
De vlucht is heel goed meegevallen en alle bagage was terecht dus op dat vlak nog niet te klagen over ¨Iberia Miseria´.

De vader van Patty (van het koppel dat de vrijwilligersorganisatie runt) stond ons op te wachten aan de luchthaven in Lima en heeft een slaapplaats geregeld voor ons in een kleine hostel. Wat dik in orde was trouwens. Lima stond ons wel niet direct aan. Een beetje van een spookstad waar hele straten en bijna alle huizen afgesloten zijn met grote hekkens. De meeste onder ons hadden een instinctief gevoel van ´dat we hier maar snel weer weg zijn¨. En gelukkig was dat ook zo. De volgende dag om 7u de bus al op voor een 7 uur durende rit naar Huancayo. Met de chiqueste busmaatschappij incl. camerabewaking, controle van de handbagage en fouilleren van de mannelijke reizigers. Overvallen zijn hier namelijk niet vreemd en meestal zitten de overvallers al op de bus zelf, zogezegd als reizigers. Mar dat gebeurt dan ook meestal enkel s nachts (en we zijn niet van plan ooit een nachtbus te nemen).

Hier in Huancayo werden we gistren ook direct opgepikt en naar onze residence gebracht waar we slapen. Ook al kennis kunnen maken met de andere vrijwilligers zoals Sofie uit Canada, Urmi uit de VS, Angeles en Irene uit Spanje en Jessica uit de UK. Omdat het medisch centrum enkel observeren is, hebben de meeste onder ons besloten om dagelijks een uur of 5 te werken in zowel het weeshuis als in ´the community¨ een project dat werkt met straatarme kindjes die wel ouders hebben maar op het rechte pad moeten gehouden worden en waar wij dus kunnen helpen met hun huiswerk of gewoon hen bezig houden. Ik ga ook een week Spaanse lessen volgen om mijn werkwoorden en tijden nog wat te oefenen. De anderen nemen ook spaanse lessen.

Straks gaan we al es gaan kijken naar het weeshuis en leren hoe we een combi (minibusje) moeten nemen naar daar.

We hebben ook allemaal wat last van de hoogte. Ik heb het ergste gehad in de bus (lijkbleek, hartkloppingen, lage bloeddruk, er niet helemaal meer bij zijn). De anderen vooral gistrenavond (duizeligheid, slapjes). We raken hier ook snel zonder adem. Twintig meter gewoon wandelen en praten tegelijk doet je al naar adem happen, laat staan trappen doen. Ja van zeespiegel - niveau tot 3400 m hoogte in 7 uren tijd, het is toch niet voor iedereen weggelegd. Maar we doen het rustig aan en het zal wel beteren met de tijd.

Ik heb ook een peruaanse sim-kaart gekocht voor mn gsm, maar ik ben het nummer vergeten dus zal het een andere keer posten.

Zo, nu ben ik er mee weg om naar het weeshuis te gaan zien!

Het is hier 7u vroeger dan bij jullie!

Dikke zoen,
Philine