Don t worry, the driver used to be a pilot

Hola chicos y chicas

Er is alweer een week omgevlogen, tijd voor een verslagje dus. Vooral de zaterdag is een verslagje waard. Philine en Sofie hadden een meer culturele uitstap gepland. De rest had gekozen voor een trektocht naar een gletsjer.

Sofie had de trektocht reeds gedaan en had ons al gewaarschuwd dat het enorm zwaar was. Helemaal in de stemming om de bergen van Peru te verkennen en fysiek af te zien vertrokken we vroeg in de ochtend. De weg naar ons startpunt was een 2uur durende "boneshaker". Onze trektocht begon op 4200m hoogte, we begonnen dan ook al onmiddelijk op cocabladeren te knabbelen om de hoogte beter te verdragen. Sofie had gezegd dat we de eerste 15 minuten moesten doorbijten, het eerste stuk van de tocht was inderdaad enorm zwaar maar met de raad van Sofie in ons achterhoofd klommen we omhoog. Na ongeveer 3uur zwoegen en zweten over verschillende bergpassen kwamen we aan aan ons doel, een prachtige gletsjer op 4500m hoogte. Willy, onze gids, vond het een goed idee om tot aan het gedeelte van de gletsjer te gaan waar er sneeuw lag. Hij wou dit via een berg doen want dat was de "veilige" weg. Toen we een deel van de groep op handen en voeten zagen kruipen op de steile berg besloten sommige, waaronder ik, om aan de voet van de gletsjer te blijven.

Gelukkig kan iederen de klim naar het sneeuwgedeelte nog navertellen want het was levensgevaarlijk. Zo hadden ze het codewoord "rock" afgesproken om mekaar te waarschuwen voor de naar onder vallende rotsen. Toppunt was dat onze gids Willy al bovenaan de berg stond te wachten en niemand hielp tijdens de klim of zelfs de weg aangaf. Nadat iedereen doodsangsten had uitgestaan kreeg onze Willy de nodige feedback: Willy you are a wanker, Willy you stupid bastard. De groep was vanaf nu gesplitst want wij hadden geen zin om op Willy te wachten. Liesbeth, Noreen en ik begonnen al aan de afdaling. Onderweg kwamen we een nogal nerveuze gids tegen die angstvallig (het was ondertussen 15uur en een nacht in die bergen overleef je niet omwille van de koude) toeristen probeerden te verzamelen. Hij stelde voor dat wij op Willy moesten wachten maar ons antwoord was duidelijk: "Willy can kiss my ass". Omdat de gids wat te traag ging voor ons liepen we met enkele peruaanse studenten geneeskunde en farmacie verder. De gids schreeuwde ons de nodige aanwijzigen toe (lang leve de echo). Op de laatste berg die we moesten afdalen zaten we in een soort trance want we waren allemaal doodop. Aangekomen om 17u na wat rust was het toch wat bang afwachten op de rest die tot aan het sneeuwgedeelte waren gegaan. Toen iedereen aankwam om 18u30 vlogen we ze ook in de armen. Voor sommige was de terugtocht een hel, Kaylie en Urmie waren namelijk hoogteziek geworden.
In de berghut genoten we allemaal van onze welverdiende kippensoep. De Willy vond ons waarschijnlijk niet zijn meest toffe groep maar het gevoel was wederzijds. Om 20u30 waren we terug thuis, de meesten misselijk van de boneshaker terug maar wel enorm onder de indruk van de prachtige trektocht. Machu Pichu here we come.

Vandaag gaan we nog naar de wekelijkse feria (markt) en naar een zilvermarkt. Morgen start onze laatste week hier in Huancayo, we gaan onze bengels enorm missen dus deze week gaan we nog genieten.

Kissies, An Japan