Backpacking

Hoiiiiii lieverdjessss

Lang geleden dat jullie nog iets van Liesbeth en mezelf gehoord hebben. De laatste week in Huancayo was erg druk, de eerste dagen rondtrekken te leuk om in een internetcafe te zitten en de laatste dagen hebben we de trektocht naar Machu Pichu gedaan. Verslag van Machu Pichu volgt as soon as possible net als de fotos. Jullie kunnen hieronder het verslagje van Michael al lezen in afwachting van het onze.

We zitten nu in Bolivie trouwens en niet meer in Cuzco dus het eerste stukje klopt niet echt meer.

Dikke kus An Japan

We bevinden ons nu in Cuzco, wat de meest "westerse" en mooiste stad van Peru is. Cuzco is de hoofdstad van het Inca imperium en was het ultieme doelwit tijdens de invasie van de Spanjaarden in de 16de eeuw. De Spaanse invloeden in de architectuur, kunst en klederdracht zijn hier duidelijk zichtbaar. De verwoesting van Cusco was het definitieve einde van het Incarijk. In het verdere verloop van de 16de eeuw hebben de Spanjaarden hier een koloniale stad opgebouwd om de economische gunstige ligging (tussenstop naar de mijnen in Potosi) uit te buiten. Cuzco dreigde in de 19de eeuw uit te doven tot de Amerikaan Bingham Machu Picchu ontdekte. Machu Picchu is te bereiken via de Incatrail, dat zijn geheime paden die de Incas hebben gemaakt om de door de Spanjaarden bezette wegen te vermijden.

Wij hebben de vierdaagse trektocht gedaan en ik hoef er natuurlijk niet bij te vertellen dat het adembenemend was. Door de hoge luchtvochtigheid (subtropisch klimaat) zijn de bergen begroeid zoals in de jungle. Je hebt het gevoel dat je door de wolken loopt wat een heel mysterieus effect geeft. Zeker in combinatie met het gedacht dat de Spanjaarden de route naar Machu Picchu nooit gevonden hebben.

Hoewel het hier regenseizoen is heeft het enkel op de derde dag in de namiddag geregend. De warmte maakte de stijle beklimmingen op de ontelbare trappen net iets pittiger. s´nachts werd het echter best koud in onze tentjes. Dag vier zijn we om 3 uur ´s nachts opgestaan om optijd in Machu Picchu aan te komen zodat we de toeristenstroom voor waren. Tot ieders verbazing zijn er in Peru ook goed opgeleide gidsen die tijdens de tocht en in Machu Picchu zelf niet alleen de toeristenverhalen vertelde, maar zelf de geschiedenis en functie van de verborgen stad in vraag stelde. De Incas hadden geen geschreven taal zodat er uiteenlopende versies en meningen hieromtrent zijn. Voor wat het ook heeft mogen dienen, de ligging, architectuur, hun watersystemen en vooral de expressie van hun geloof in Pacha Mama (moeder aarde) zijn zeer indrukwekkend. De tempels en rotswerk zijn met een onwaarschijnlijke precisie gemaakt. Om het te kunnen vatten moet je het met je eigen ogen zien. Snel zijn is de boodschap want UNESCO laat steeds minder toeristen toe om de ruïnes te beschermen. Voor de diegenen die liever in de zetel blijven zitten heb ik foto´s voorzien.

Deze avond nemen we de nachtbus naar Copacabana, een stad in Bolivië aan het titicacameer.
Als mijn geld binnen een paar dagen niet in handen van Boliviaanse struikrovers is hou ik u op de hoogte.

Hasta Pronto

Hi Folks!

Om met de deur in huis te vallen: Machu Picchu was super! Amai, wat een highlight! Het is zn naam als 1 der nieuwe 7 wereldwonderen meer dan waard. De locatie alleen al, op de top van een berg in de middle of nowhere... Je voelt je plots maar heel klein te midden van al die natuurpracht.

Dinsdagmorgen werd ik om 6u30 opgepikt en aan het station afgezet. Daar heb ik een uur of 4 op een boemeltreintje gezeten richting Aguas Calientes, het laatste dorpje voor Machu Picchu en van daaruit nog een kort busritje de berg op. De treinrit was lang, maar viel goed mee. De natuur was prachtig, ik had veel plaats en een gesprekspartner, zijnde mijn buur, een Argentijnse fotograaf. In Aguas Calientes heb ik mijn groep en mijn gids gevonden aan het station en samen zijn we de bus opgestapt richting Machu Picchu. Daar toegekomen werden we door de gids rondgeleid gedurende een kleine 2 uur en daarna kregen we nog wat vrije tijd. We hadden een hele goeie gids die zelf een boek gepubliceerd heeft over Machu Picchu dus dat was mooi meegenomen.

Machu Picchu was één van de laatste incasteden dat bewoond was in de 15e - 16e E en waarschijnlijk verlaten is omdat men schrik had in handen te vallen van de Spanjaarden. Die hebben de plaats echter nooit kunnen ontdekken tot de historicus Hiram Bingham er in 1911 toevallig op stootte toen hij op zoek was naar een andere incastad. Veel weet men nog niet over de functie van de stad, maar er wordt aangenomen dat het diende als een soort buitenverblijf voor hooggeplaatsten.

De plaats is echt magnifiek en laat veel indrukken na. Ik had ook speciaal dinsdag uitgekozen omdat de reisgidsen zeggen dat dat één van de minst drukke dagen is doordat veel mensen dan naar de markt van Pisac gaan in de plaats. En inderdaad, het viel echt heel goed mee van volk, ik had minstens 10x zoveel bezoekers verwacht.

Midden de site staat er een steen, Intihuatana of 'Hitching post of the sun' genaamd. Als bezoeker moet je je handen boven de steen houden (net niet aanraken), je concentreren en de 'energie van Machu Picchu' ontvangen. En natuurlijk, zoals het cliché het wilt, denk je dan echt iets te voelen.

Terug in Cuzco, heb ik de Amerikaanse meisjes teruggevonden die hun incatrail erop hadden. En ik kan jullie geruststellen, het was allemaal super verlopen en ze hadden het veel lastiger verwacht, dus ons Belgjes zullen ook wel geen problemen gehad hebben. Die komen trouwens binnen een paar uurtjes al weer terug. Het is voorbij gevlogen.

Gisteren heb ik nog met een Braziliaan, die op de trein terug voor mij zat, het incamuseum gedaan hier in Cuzco en dat was ook de moeite waard. Heel veel info over alle beschavingen die in Peru geleefd hebben tot en met de inval van de Spanjaarden. Ook enkele incamummie's, veel keramiek, juwelen etc... in combinatie met een goede gids: interessant!

Vandaag een rustig dagje want we hebben gisteren een stapje in de wereld gezet en daar kennen ze in Cuzco ook iets van! Een irish pub en enkele danscafeetjes, meer hebben we niet nodig!

Ooohh, voor ik het vergeet. Gisteren ging ik het eerste simpele winkeltje binnen aan onze hostal om wat cola te kopen en wat zie ik daar??? Ongelooflijk, een pot nutella! Dan zoek je daar 7 weken naar en stoot je er op in het kleinste simpelste winkeltje van heel cuzco. Enfin, heb er vanmorgen alleszins al een feestelijk ontbijt mee gehad!

Zo. Ondertussen heb ik al onze bus geregeld naar Copacabana van morgen en reservaties gemaakt voor ons hotel (http://www.hotelcupula.com/ voor de nieuwsgierigen) dus valt er niet veel meer te doen dan rustig de terugkomst van de anderen af te wachten!

X Philine

Jack's Café Bar, Choquechaca 509, Cuzco
Discoteca Mama Africa, Espaderos 135, 2.° piso, Cuzco
Paddy O'Flaherty's (Irish Pub), Calle Triunfo 124, 2.° piso, Cuzco

Hallo beste vrienden van de poëzie,

Hier eindelijk nog es een uitgebreide update voor de nieuwsgierigen onder jullie.

Wat hebben we ondertussen nog allemaal meegemaakt?
Wel, onze laatste week Huancayo was een redelijk drukke. Enerzijds omdat we nog een heleboel plannen hadden ter afscheid van de kindjes, anderzijds omdat we er zelf nog wat wilden van profiteren door van iedere avond iets leuk te maken en daarbovenop was het ook nog es mobile clinic.

Onze afscheidsplannen in Ladrillera bestonden uit cake, pizza, frisdrank en cadeautjes op vrijdag. Wat ze natuurlijk allemaal super vonden, behalve dan de pizza maar dat was dan ook ons idee niet gnigni. Twee dagen ervoor hadden we ze allemaal geleerd hun tandjes te poetsen en hadden ze allemaal tandenborstels mee naar huis gekregen, dus een dagje snoepen mocht wel es voor hen.

In Coto Coto heb ik zelf een foto van ieder kind laten afdrukken en boven hun bed gehangen. Ik vond het zelf heel belangrijk dat ik dit heb kunnen doen, omdat er al zo weinig individualisme is bij die kindjes. Ook hebben Edith en ik voor ieder kindje een cadeautjesbox in elkaar gefunseld met balonnen, snoepjes, stickers, auto'tjes voor de jongens en haarbandjes voor de meisjes. Ze waren er overgelukkig mee.

's Avonds hebben we etentjes gehad, pokeravonden, kaartavonden, caféavonden en vuurtjes op het dakterras-avonden. Ge-zel-ligggg. We waren met tien om naar Cuzco te vertrekken: Michael, Edith, An en Liesbeth op maandagmiddag richting Lima en Noreen, Leane, Maria, Caileigh, Urmi en ik op dinsdagnacht. Ik ben een dagje later vertrokken dan de andere Belgen zodat ik nog twee dagen extra heb kunnen werken. Omdat we met zn tienen vertrokken, bleven er dus maar 3 vrijwilligers meer over om de boel recht te houden. Het Deens koppel, Mie en Jakob en de Fransman Kevin. We vonden heb heel spijtig te moeten afscheid nemen van hen omdat dat de mensen waren waarmee we best overeenkwamen. Maarrr gelukkig hebben we met Mie en Jakob afgesproken dat we hen voor onze terugvlucht nog zien in Lima en ze hebben ons ook al uitgenodigd om in april - mei es een paar daagjes naar Denemarken te trekken. Dus mama's en papa's, dat weten jullie nu ook al hehe.

Dus na de maandag en dinsdag nog gewerkt te hebben en afscheid genomen te hebben van de kindjes, ben ik samen met de andere vrijwilligers naar Lima gereisd met de bus. Daar heb ik ons Belgjes teruggevonden in een wat mottige toestand door een nachtelijk lek in het dak van hun hostel. Zij hadden ondertussen Lima-centrum wat verkend en es decadent gaan eten in een van de beste restaurants die de wijk te bieden had. We zaten in vergelijking met toen we de eerste keer in Lima aankwamen, in een veel betere buurt (Miraflores) en ik heb dan ook heel snel mijn beeld over de stad moeten bijschaven. De dag dat ik er aankwam, hebben we beslist om naar jawel, de zoo te gaan! Lekker ontspannend diertjes bekijken, medelijden hebben met de leeuwen en beren die in veel te kleine kooitjes zaten en een gesprekje met de kunstenaar van dienst die daar alle muren beschildert.

Daarna hebben we een aperitiefje gaan drinken waar de rest de dag ervoor gegeten had en het winkelcentrum (Largomar) bezocht. Niet zomaar een winkelcentrum, maar ene in de rotsen boven de zee en in openlucht! Plus nog es supermooi en leuke shops. Daar hadden we twee hoogtepunten: De eerste was de ontdekking van een ijsjeszaak waar ze, plopperdeplop, Nutella-ijs hadden! Een tweede hoogtepunt was de ontdekking van een cinemacomplex die helemaal aan onze kinepolis deed denken en een perfecte oplossing bood om onze uurtjes te vullen tussen het avondmaal en de taxirit naar de luchthaven, waar we om 03u40 s nachts moesten zijn. Twee uur voor onze vlucht. Van de film heb ik eerlijkgezegd niet veel gezien omdat de zetels een te goed bed vormden, maar het was een of andere Tom Cruise / Meryl Streep oorlogsfilm.

We zijn uiteindelijk rond 1u30 in de luchthaven toegekomen en daar hebben we nog efkes geslapen alvorens een hapje te eten en het vliegtuig op te stappen. Van de vlucht heb ik ook niet veel gemerkt wegens direct in coma gevallen te zijn en eigenlijk waren we heel die dag niet veel waard. Ze hebben ons van het hotel afgehaald aan de luchthaven, we zijn ingecheckt en hebben tot 17u geslapen. ' s Avonds dan een eerste verkenning gedaan door het centrum en het stond ons direct aan. Supergezellige stad, een grote plaza met gezellige portaaltjes en twee kasten van kathedralen, leuke winkeltjes, sfeervolle straatjes en heel goede restaurants. Helemaal niet meer te vergelijken met Huancayo, vooral ook al omdat Cuzco touristisch is. Dat verandert gewoon alles. Gedaan met enkel Spaans, de enige buitenlander te zijn en alles supergoedkoop. Iedereen spreekt je in het Engels aan, het stikt van de touristen, veel proppers voor café's, restaurants etc... en alles een tikkeltje duurder. Wat echter niets afdoet aan de schoonheid van de stad.

We hebben daar direct een touristenticket gekocht, waarmee we voor nog geen tien euro, 16 verschillende touristische plekken in en rond de stad kunnen bezoeken. Van ruïnes tot musea, geldig voor 10 dagen. De volgende dag hebben we dan ook ingezet met bezoekjes aan enkele ruïnes. Ik en Liesbeth hebben er twee aan de stadsrand gedaan en zijn daarna teruggekeerd naar het centrum. Ik omdat ik het niet meer vond dan wat stenen met wat verhaal errond en Liesbeth ook omwille van dat maar vooral omdat ze zich niet super voelde. Wat ze dan ook heeft mogen bekopen met een kotspartijtje in de taxi. Michael en Edith hebben nog 1 ruïne gedaan en An was niet meegegaan, omdat ze zonder haar studentenkaart veel te veel ging moeten betalen voor het touristenticket.

Zaterdag zijn we op daguitstap geweest. Niet zomaar ene, neen we zijn gaan raften! Voor mij een primeur, voor de rest niet meer. Hoewel veel dingen voor hen wel een eerste waren, zoals uitgebreide veiligheidsinstructies, onze uitrusting (wetsuit, windjacket, lifejacket en helm), de begeleiding door een reserveraft waar iedereen in geëvacueerd kon worden en een redder met een eenmanskano die drenkelingen kon oppikken in geval van nood. Een tikkeltje serieuzer dan hun eerste raft dus. Maar alles is vlekkeloos verlopen, meer zelfs het was super! Level 3 - 4 met leuke wilde stukken ertussen. Een bepaald stuk was zelfs te gevaarlijk zodat we er uit moesten en een stuk te voet moesten. Er zat daar namelijk een grot, waar je nooit meer uitraakt als je er ingezogen wordt.

Gisteren hebben we met ons toeristenticket terug ruïnes bezocht. Deze van Pisac, een dorpje op ongeveer een uur met de bus van Cuzco. Terug veel ervan verwoest door de Spanjaarden, maar deze keer wel de moeite door de hoge ligging en de prachtige uitzichten. Onze taxi-chauffeur heeft An mee kunnen binnenloodsen voor 10 soles.

Vandaag zijn onze vier sportievelingen vertrokken op hun Incatrail. Dat is een vierdaagse trekking langs het pad dat de inca's vroeger gebruikten om Machu Picchu te bereiken. De één vertrok al met een banger hartje dan de ander, maar ze zullen ongetwijfeld van een prachtervaring terugkeren. An kreeg gisteren efkes wat zenuwen toen ze in de trotter las dat "het een buitengewone maar lastige tocht is, waarvoor je echt gemotiveerd moet zijn want als er geklommen wordt, gaat het steil omhoog en kan je plots door hoogtevrees bevangen worden". Zij zullen dus op hun vierde dag, donderdag, toekomen in Machu Picchu en ik ga er morgen heen met trein, bus en een stuk te voet. Wat al zwaar genoeg zal zijn voor mij, want ik heb hier door de hoogte heel snel last van zuurstoftekort. Dus ik zie hen pas donderdag terug, maar weet mijn dagen hier wel te vullen. Vanmiddag heb ik nog een museum gedaan met mijn toeristenticket en heb ik een incamummie gezien met bijna anderhalve meter haar. Lunchen heb ik gedaan in Jack's café, wat een trekpleister is voor veel trekkers en waar ze de beste pompoensoep ever hebben. Voor vanavond heb ik al een lekker veggie restaurant uitgekozen en mijn avond sluit ik waarschijnlijk af in het hotel waar ik nu een kamer van drie voor mij alleen heb (LUXE) en tv met warner bross tv (series: ER, CSI, Friends, Gilmore Girls,...) en fox tv (hele dag door films!).

Amai, wat een verslag. Nog eventjes vermelden hoe raar het deed de eerste dagen dat we weg waren uit Huancayo. Je hebt daar zes weken geleefd, een band gehad met zoveel mensen en kindjes en dan plots ben je daar weg. En dan weet je niet of je nu blij moet zijn dat het rondtrekken begint, of juist verdrietig omdat je iedereen daar hebt moeten achterlaten. En zeker de weeskindjes. Zoals An en Liesbeth zeiden, voor hen viel het nog mee omdat de baby's waar zij bij werkten nog kans hebben om geadopteerd te worden, maar de kindjes waar Edith en ik bij werkten hebben al niet veel kans niet meer omdat iedereen nu eenmaal een baby wilt. Dan doet het toch wel pijn om die schatjes te moeten achterlaten. Ik denk niet dat ik ooit al iets met zoveel hart en ziel gedaan heb dan daar te werken. Maar ondertussen is dat droeve gevoel al wat voorbij en ben ik er hier van aan het genieten in Cuzco. En wie weet wat ons nog allemaal te wachten staat de komende weken...

Groetjes,
Philine xxx

Flying Dog Backpackers / Diez Canseco 117, Miraflores, Lima / http://www.flyingdogperu.com/
Mallqui Hostal / Nueva Alta 444, Cusco / http://www.amaruhostal.com/mallqui/

Hola chicos y chicas

Er is alweer een week omgevlogen, tijd voor een verslagje dus. Vooral de zaterdag is een verslagje waard. Philine en Sofie hadden een meer culturele uitstap gepland. De rest had gekozen voor een trektocht naar een gletsjer.

Sofie had de trektocht reeds gedaan en had ons al gewaarschuwd dat het enorm zwaar was. Helemaal in de stemming om de bergen van Peru te verkennen en fysiek af te zien vertrokken we vroeg in de ochtend. De weg naar ons startpunt was een 2uur durende "boneshaker". Onze trektocht begon op 4200m hoogte, we begonnen dan ook al onmiddelijk op cocabladeren te knabbelen om de hoogte beter te verdragen. Sofie had gezegd dat we de eerste 15 minuten moesten doorbijten, het eerste stuk van de tocht was inderdaad enorm zwaar maar met de raad van Sofie in ons achterhoofd klommen we omhoog. Na ongeveer 3uur zwoegen en zweten over verschillende bergpassen kwamen we aan aan ons doel, een prachtige gletsjer op 4500m hoogte. Willy, onze gids, vond het een goed idee om tot aan het gedeelte van de gletsjer te gaan waar er sneeuw lag. Hij wou dit via een berg doen want dat was de "veilige" weg. Toen we een deel van de groep op handen en voeten zagen kruipen op de steile berg besloten sommige, waaronder ik, om aan de voet van de gletsjer te blijven.

Gelukkig kan iederen de klim naar het sneeuwgedeelte nog navertellen want het was levensgevaarlijk. Zo hadden ze het codewoord "rock" afgesproken om mekaar te waarschuwen voor de naar onder vallende rotsen. Toppunt was dat onze gids Willy al bovenaan de berg stond te wachten en niemand hielp tijdens de klim of zelfs de weg aangaf. Nadat iedereen doodsangsten had uitgestaan kreeg onze Willy de nodige feedback: Willy you are a wanker, Willy you stupid bastard. De groep was vanaf nu gesplitst want wij hadden geen zin om op Willy te wachten. Liesbeth, Noreen en ik begonnen al aan de afdaling. Onderweg kwamen we een nogal nerveuze gids tegen die angstvallig (het was ondertussen 15uur en een nacht in die bergen overleef je niet omwille van de koude) toeristen probeerden te verzamelen. Hij stelde voor dat wij op Willy moesten wachten maar ons antwoord was duidelijk: "Willy can kiss my ass". Omdat de gids wat te traag ging voor ons liepen we met enkele peruaanse studenten geneeskunde en farmacie verder. De gids schreeuwde ons de nodige aanwijzigen toe (lang leve de echo). Op de laatste berg die we moesten afdalen zaten we in een soort trance want we waren allemaal doodop. Aangekomen om 17u na wat rust was het toch wat bang afwachten op de rest die tot aan het sneeuwgedeelte waren gegaan. Toen iedereen aankwam om 18u30 vlogen we ze ook in de armen. Voor sommige was de terugtocht een hel, Kaylie en Urmie waren namelijk hoogteziek geworden.
In de berghut genoten we allemaal van onze welverdiende kippensoep. De Willy vond ons waarschijnlijk niet zijn meest toffe groep maar het gevoel was wederzijds. Om 20u30 waren we terug thuis, de meesten misselijk van de boneshaker terug maar wel enorm onder de indruk van de prachtige trektocht. Machu Pichu here we come.

Vandaag gaan we nog naar de wekelijkse feria (markt) en naar een zilvermarkt. Morgen start onze laatste week hier in Huancayo, we gaan onze bengels enorm missen dus deze week gaan we nog genieten.

Kissies, An Japan

Hi / Hola / Salut!

To our foreign friends, here you have the hyperlink to our picture album:
A nuestros amigos extranjeros, aqui tiene el hipervinculo de nuestro álbum de imágenes:
A nos amis étrangers, ici vous pouvez trouver le lien pour notre album photo:

http://s237.photobucket.com/albums/ff55/Anvdv/Peru/

Note: The pictures are now organised in subalbums, located at the left of the page
Hemos organizado nuestros imágines in subálbumes, a la izquierda de la pagina.
Nous avons organisés nos photos dans subalbums, a gauche du page.

Kisses / Besos / Bisous,
The Belgians / Las Belgas / Les Belges

(Ondertussen is er een nieuwe vrijwilliger gearriveerd. Een Fransman, dat enkel Frans en Spaans kan. Dus jullie kunnen wel bedenken wat een taalsoep het momenteel in ons hoofd is om in groep van Nederlands, naar Engels, Spaans en nu ook Frans om te schakelen)